روز آخر مدرسه بود و آستانه ی ایام فاطمیه ی دوم. طبق عادت همیشگی قرآن توسط یکی از دانش آموزان قرائت شد. پس از اتمام قرائت آیات وحی و صلوات دانش آموزان مجری رو ی سن اومد و بی هیچ مقدمه ای گفت:«از آقای (م.م) دعوت می کنیم تا لطیفه هایی رو که برای ما آماده کردن بخونن تا امروز را با نشاط شروع کنیم».!! (م.م) شروع به خوندن جک هاش کرد. بعد از فرمایشات پر محتوای ایشون!!! مجری دوباره روی سن اومد و گفت:«از خانم (ث.ر) دعوت می کنیم تا مطلبی رو که خودشون نوشتن برای ما بخونن».(ث.ر) روی سن اومد.«فاطمه (ع) کیست»؟ اولین جمله ای بود که از دهنش خارج شد. سکوت مدرسه را فرا گرفت.«مسیحی ها فاطمه (ع) را حضرت نمی دانند». خنده ی بچه ها بلند شد، ولی او ادامه داد:«از کجا میدانند فاطمه دختر پیامبر است؟

 پاره تن او!!؟ . . . . . متمعنم (مطمئنم) که آن ها اگر حرف های پیامبر را می شنیدندو یا سوره ی

کوثر را که برای فاطمه (ع) است می خواندند هیچ وقت به او بی احترامی نمی کردند.صلوات»  حرف های اون کودک نه ساله پر بود از احساس، پر بود از حرف های ناب و معصومانه و دلیلی برای حزن و ناراحتی نازک دلان ولی نمیدانم چرا بچه ها همچنان می خندیدند. دلم می خواست یکی به اون بچه می گفت که چه کسانی به خونه ی حضرت زهرا (س) حمله کردن، درب خانه ی او را آتش زدند، محسنش را سقط کردند و . . . .